jesień...

Się zakurzyło troszkę... Ale jakoś tak, no tak, jakoś wyszło, że ani ochoty na robienie wianków nie było, a i ładowarka do aparatu się zagubiła i nie miał kto poszukać... jesień chyba dopadła i mnie.
Na szczęście wczoraj wieczorem usiadłam i udało mi się skończyć chociaż jeden wianek. Pomysłów w głowie dużo, ale czasu i czasami chęci za mało.
Wizja tego z kasztanków pojawiła się już dawno. Dawno też miałam gotowy napis zrobiony i pomalowany. Kasztany pozbierane też dobry tydzień temu były i tak wszystko czekało.
Wybaczcie, że podobny do kawowego, nawet kolory napisu identyczne, ale ten wzór jakoś wyjątkowo mi się spodobał. Myślałam może, żeby ten napis pomalować na pomarańczowo, ale chyba nijak by się to miało do odcienia kasztanów. Wianek wyjątkowo nie dla Kogoś, a właśnie dla mnie. Bo to tak trochę jest, że "szewc bez butów chodzi". U mnie jeszcze jesiennie, ale widziałam, że na innych blogach już powoli czas świąteczny się zbliża.... Mam nadzieję, że i u mnie niedługo pojawią się dekoracje związane właśnie z tym pięknym czasem....
Ale schodząc do teraźniejszości pozdrawiam wszystkich czytających bardzo ciepło i jesiennie :)
P.S korzystajcie z tej pięknej aury, bo pewnie nie długo będzie już tylko zimno i deszczowo.

A mi dalej kolorowo

    Mój synuś wczoraj skończył pół roczku.... wow, ale czas leci...
Kolejne wianki są również w kolorowym klimacie. Takie letnie i pozytywne. Wiem, że nie każdy takie preferuje, ja też wolę takie stonowane, ale akurat taki miałam nastrój. :)
Dwa pierwsze bardzo do siebie podobne. W jednym dodatki są różowe, w drugim fioletowe.

     Kolejne dwa są z owockami.

Czerwono mi...

    Nie wiem, czy też tak macie, ale robienie czegoś swojego, oprócz dużej satysfakcji, pozwala oderwać się od problemów, prozy życia. Wbrew pozorom - można po prostu odpocząć...

Ten wianek został powieszony na drzwiach u męża brata. Miał cieszyć oczy. Jakież było zdziwienie kiedy stał się pokarmem dla głodnych zimą ptaszków... A więc, nie każdy wianek może zdobić drzwi wejściowe...
Szczególnie smakowite okazały się suszone plastry jabłek.

Za tym wiankiem będę tęsknić szczególnie. Co roku, pod koniec lata, czekałam właśnie na nie - rajskie jabłuszka. Z racji umiłowania do wianków, właśnie tak lubiłam je wykorzystywać najbardziej. Służyły mi także do innych dekoracji, ale w wianku były jakieś takie cieszące oczy :). Są śliczne, bo malutkie, twarde i pięknie czerwone. Pryśnięte nabłyszczaczem do kwiatów sprawiają niebywałe wrażenie.
Jabłonka rośnie u moich rodziców. Co roku przycinałam jej gałązki na koniec jesieni. W tym, coś mnie podkusiło i ochlastałam drzewko wiosną, pozbawiając je wszystkich młodych przyrostów, na których właśnie miały pojawić się młode jabłuszka... No nic... muszę poczekać do przyszłego roku. A skoro jesteśmy w tej tonacji kolorystycznej to w tym roku mam nadzieję zrobić wianek z dzikiej róży, owoców głogu i przede wszystkim obłędnie czerwonej jarzębiny...

    Kolejny gorący... tfu, co ja mówię - upalny dzień! Ponoć ma w nocy padać. Oby. Wiem, że nie wolno narzekać, ale jakby troszkę popadało. Tak, żeby można było oddychać... no i może jeszcze, żeby roślin w ogrodzie nie podlewać, i już więcej życzeń nie mam. :)
     Chodzi mi po głowie ostatnio jeden wianek. Podpatrzony gdzieś w internecie, ale nie mogę się mu oprzeć. Cały z ziarenek kawy. Ciemny, pachnący i taaaaki bardzo brązowy. Już się go nie mogę doczekać. Jak wspomniałam o nim mamie widziałam jak jej się oczka zaświeciły... Już wiem, co niedługo zamieszka w jej kuchni...
Tymczasem ... Jeśli miałabym odpowiedzieć na pytanie, jakie wianki podobają mi się najbardziej, to uwielbiam takie czyste, surowe, jedno składnikowe. O, takie na przykład. Ciekawa jestem co myślicie?